من و این تنهایی

تنهاترین

تنهاییم

بمان

با من

ای بهترین

رفیق

ای تنهاترین

بعد از گذشت قرنها

جهان آفرینش خسته

و انسان خسته تر

و همچنان گیج و منگ

در حال چرخش

کدامین روز

در راه است!!!!

برای ایستادن و آرام گرفتن!!!!!

هنوز آواز پرندگان

بر روی درخت اقاقیا

کنار پنجره اتاقم

مرا امیدوار

به نجات انسان

در این دنیای

پر از جنگ و وحشت میکند

میدانم که آنروز

نزدیک است

روز نجات بشریت

هر جایی از این سفر زندگی وقتی دلم از همه آدمها میگیره چشمهام رو میبندم و جاش رویاهام رو میذارم احمقانه نیست اگر بگویم روزگارم اونی نشد که میخواستم ولی با همه خستگیم هنوز کور سویی به نام امید در قلب و ذهنم سو سو میکند شاید کارساز شد خدا رو چه دیدی!

در باغ دلم

هزاران شکوفه امید روییده اند

آنگاه

که به وسوسه دیدارت

میان گلهای نسترن

به انتظار می نشینم

دلم با خیال تو پر میکشد

به کوچه های جوانی

ای دوست

بی تو لحظه ها چه عریانند و تنها

دلم هوای تورا کرده

هوای دستهای گرم و عاشقت را

نمیدانم

چه وقت

دوباره

دستان عاشقت را

در دست خواهم داشت

من عاشقانه

چشم به راهم ....

این روزها حال همه یه جورایی گرفته است.مشکلات اقتصادی پاشون رو گذاشتن بیخ گلوی مردم.بیکاری و فقر و هزاران مشکل و گرفتاری ریز و درشت در این دنیا و کشور خودمون که دیگه نگو ونپرس ولی با امید و توکل هر روز از خواب بیدار میشیم و میزنیم به دل زندگی که شاید یه جایی و یه جوری بالاخره قرعه بخت و اقبال به نام مون بیوفته .خدا یه گوشه چشمی بهمون نگاه کنه. دولتمردان که میگن ما خیلی به فکر مردمیم و از این حرفهای دل خوشکنک.... ولی من که چشمم آب نمیخوره از تنور این دولتهایی که اومدن و هی پشت هم میان و میرن نانی برای ما ملت گرم بشه بالاخره خودومنیم همگی خوی سرکاریم فقط اینو م

خرد چیز خوبی است. چیزی که این روزها کمتر کسی از آن بدرستی استفاده می کند.همه سطحی نگر شده اند وبیشتر به آنچه که میشنوند و میبینند زود مورد قبولشان می افتد بدون آنکه حتی یک در صد جای شک و تردید برایش بگذارند.بیشتر فکر کنیم و به مطالبی که سریع از این دنیای مجازی به پخش و انتشارش می پردازیم دقت بیشتری داشته باشیم.

روزگار چرخ غریبی است که خیلی زود بد و خوبش رو به خودمون بر میگردونه

گر بسر میبری تو در این دوران با دو دست بگیر دامان تا نجات یابی ازاین همه چیزهای گران نه خانه میتوانی بخری نه ماشین آنچنان خیلی شانس بیاوری فقط بخوری تو نان صد رحمت به دوران قبل از این ایران ما که رسیدیم به آخر عمر خود ولی همچنان ماندیم در این بلا تکلیفی همچنان گیج و حیران تو را نمیدانم ای بشر سر ا پا نادان ولی من سرا پا تقصیر هیچ امیدی ندارم دگر به این دوران

میخواهم شعری بگویم

اما کلمات پراکنده اند

یک جا جمع نمیشوند

چشمان تو

قدح

سیاه

شب

دلم

تاریکی

بخت

همه اینها را

تو خود یک جا جمع کن

فقط این را میگویم

که حالم اصلا خوش نیست

مینویسم از تو از من از ما

از سرنوشت بد فرجام انسانها

ناامید کرده ایم از خود خدا را

ما تبعید شدگان بر روی زمین دریغا

نشدیم الهه هایی که داشتند با خود روح خدا را

دیریست گم کرده ابم راه صواب را

باز ماندگان

خسته از ماندن

راه انتهایی ندارد

پایی برای رفتن هم نیست